Faro das Cíes

Desde a fiestra do meu salón, vía a ría desde Cangas ás Cíes cando comecei a habitar o piso, no ano 1965. Hoxe unicamente vexo o faro das illas Cíes emarcado por dous edificios. Unha pintura que lostrega á noite e dá fe da Ría de Vigo. Escribinlle un poema.

FARO DAS CÍES

No lusco e fusco melancólico e furtivo 

entra a noite como luz velada

apagando os cadros do meu salón.

Coa elegancia da anguía, Pousa sae da paisaxe

e retorna a Goián.

Laxeiro asina o retrato do ano coranta e oito.

Seoane cruza o atlántico cos seus polbos informes.

As liñas Pollock, ira de Reimundo Patiño

son as últimas que se lusquefusquen.

Recorro á fiestra para ver a escuridade.

Velaí!

Un estalar de Ría salfire nos cristais

un aroma de algas cruza a estancia en tropel.

É o faro das Cíes, intermitente brillo

único vestixio da Ría

admirada outrora na mesma fiestra

antes de que o cemento cubrise o mar de Cangas

edificios novos se alzasen na cidade

mentres fun envellecendo.

Velaí a senlleira testumuña da Ría de Vigo

entre marcos de cemento, xorde

o faro das Cíes.

MXQ.    Vigo, 30/11/2013

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s