Cabodano de Rita Levi-Montalcini

Entrei na xungla do sistema nervioso

e quedei tan fascinada pola súa beleza

Coa súa paixón: Investigar

Coa súa paixón: Investigar

                                                         que decidín dedicarlle todo o meu tempo,

A Dona das Neuronas

A Dona das Neuronas

a miña vida!

Así foi, dedicoulle 102 anos de vida e foi recompensada cun Premio Nobel. Ela mesma foi un exemplo da teoría que defende no libro O as na manga, que o cerebro non debe deteriorarse coa idade: Mantén o teu cerebro ilusionado, activo, faino funcionar, e nunca dexenerará.

Porque, segundo esta DONA DA NEURONA, o proceso de reparación neuronal dura sempre, con máis ou menos intensidade. A proba é que podemos aprender cousas novas sendo maiores. De familia culta xudia de Turín, nai pintora e pai enxeñeiro eléctrico, herda a tendencia científica paterna, rexeita o matrimonio e casa cun laboratorio de por vida. Cando Mussolini impón o fascismo e a persecución da súa raza, debe fuxir e vivir na clandestinidade, pero sempre co seu laboratorio caseiro, onde comezan os seus achados sobre o sistema nervioso.

Preocúpalle o desequilibrio actual entre as facultades cognitivas, as que dotaron á humanidade dun gran poder global e conseguiron unha intelixencia e unha vida superior, coas capacidades emotivas que permanecen no cerebro e nos unen co home primitivo. O seu desexo era vincular a ciencia e a ética. Afirma que a relixión marxina a muller afastándoa do coñecemento cognitivo, daquela, di, cómpre proporcionar formación e cultura as mulleres para asuman o papel protagonista da xestión do planeta. Confía en que todas as persoas deben asumir como unha obriga moral afrontar as problemáticas que afectan á humanidade, usando as súas capacidades racionais, aínda que iso signifique loitar contra os intereses establecidos polos círculos do poder.

Aí estamos, Rita, alzadas en rebeldía contra un poder corrupto e reaccionario. No noso nome, no teu. Grazas.

Medo á Intelixencia

como dúas gotas de auga!

como dúas gotas de auga!

Para vida animal non te formaches

senón para adquirir ética e ciencia

Dante Alighieri. Divina Comedia

Da bacteria, mediante evolución natural, chegamos a seres con vida e intelixencia. Mediante a enxeñería xenética xa accedimos ao que os creadores da ovella Dolly chamaron segunda creación. A clonación, per se, é so unha fracción do que en termos xerais cabe realizar. Os avances científicos producen medo na poboación, alentada por mentes reaccionarias e caóticas que so queren presentarnos monstros producidos pola ciencia. Que horror dous seres iguais! Pero cando nacen clons produto do azar provocan entusiasmo e simpatía. Que riquiñas, como dúas gotas de agua! Tamén se valora a semellanza cos proxenitores: É cuspidiño ao pai! Ou sexa, se o fai a natureza espontaneamente é marabilloso; se é programado cientificamente é horripilante. Non defendo a clonación, senón unha reprodución extrasomática máis segura. Pero isto queda para outro día. A aspiración humana é a de mellorar. A historia confírmanolo.

Ahi temos uns xemelgos encantadores. Pero tamén temos seres deformes, naturais, que unha muller levou ocultos no seu ventre durante nove meses e que a ciencia non permitiría formar.

O primeiro ser vivo xurdiu no mundo inerte; o primeiro ser intelixente, no mundo vivo;  o primeiro ser creativo, no mundo intelixente. Jorge Wagensberg

que pena, que espanto!

que pena, que espanto!

De bacteria a conciencia

No fondo abismal, bacteria, ser minúscula                                                                                                                                             teimaches pola vida.

bacteria

Tan antiga e tan amiga

A socairo dun lapso morno, escuro                                                                                                           da esfera nívea, perduraches.                                                                                                                       Foron necesarias glaciacións,                                                                                                                       eternas noites xélidas                                                                                                                                      para emerxeres.

Ninguén agarda o estoupar da bola                                                                                                           cataclismo de neve aberta, rachada en simas

tan afastada e tan preto

tan afastada e tan preto

volcáns e pedras, confusión e cráteres                                                 lumes vermellos do centro da terra.                                                  E ríos corren.

Aprendes a respirar noutros elementos.                                            O caos xerou a orde.                                                                                  De tempo en tempo, de espazo en espazo                                                                                                                                                                       medras, colles outras formas, evolucionas,                                   por azar e necesidade                                                                                                                                                                                                           dás en seres con cerebro e con conciencia                                                                                                                                                         coma min.                                                                                                                                                                                                                 Veño de ti. Es o meu elo perdido.

Sei que algún día rachará                                                                                                                                                                                       este lazo animal que nos une.                                                                                                                                                                                      Pero non a vida.

Corpos Controlados

A humanidade a través da evolución natural de millóns de séculos chegou a ter un cerebro que nos diferencia do resto de animais. A especie humana, a diferencia doutras especies vivas, non só é responsable de si mesma e por si mesma, senón que posúe a facultade de controlar a dirixir as propias accións.

Velaí, amigas, lede isto con atención porque iso será certo para a humanidade masculina, pero non para a feminina. As mulleres teñen un cerebro equivalente pero no corpo permanecen uns órganos que serven para a reprodución e seguen parindo seres vivos como os animais. Ademais, sen responsabilidade porque ignoran totalmente, durante nove meses de xestación, qué e cómo será a criatura que paren.

Non so iso, senón que son os homes os que deciden o embarazo feminino. O sexo masculino exerce a xerqarquía: individualmente, porque levan a parte activa no proceso de inseminación e colectivamente porque teñen o poder de decisión cando unha muller queda preñada. De querer interromper o seu embarazo, as mulleres están suxeitas a un código penal.

No momento en que isto escribo o partido conservador, con obediencia á Igrexa, que goberna vai poñer máis dificultades ás mulleres para abortar, no caso de querer. Cómpre non esquecer que, con máis ou menos restricións, todos os gobernos lexislan sobre o aborto, nunca a muller ten a facultade de dirixir as propias accións. Non só continúa suxeita ao naturalismo no aspecto sexual, senón que está nun plano subordinado, como animal que aínda é, no plano político e legal.

A evolución natural, agás no casa das mulleres, está sendo substituída pola cultural. Ese é o obxectivo.

 

 

 

 

PODER DO ESPACIO BALEIRO

Curiosidade, sen ela non hai ciencia

Tampouco hai literatura, seino.

Indagación, certezas e incertezas

ideas, faíscas feitas realidade.

A partícula de Higgs foi encontrada

non por azar, que non é baladí,Big bang

senón por anos de mecánico traballo

seres e horas construíndo

unha enorme e complicada máquina

tan enorme para algo tan minúsculo.

Velaí a partícula de Higgs, so Higgs sabía,

el tiña a teoría. Acreditaron.

Agora e realidade. Que alegría!

boson de Higgs

boson de Higgs

que lles dirá? Moito costou recibila…

Nada. Nada?

So se leva consigo mesma.

Autointeración é o seu nome.

Tan miúda e tan orgullosa!

nada saberedes dela até que se desintegre.

Tanto agardala para coñecela morta?

que esperábades di Higgs.

Ten o poder do espacio baleiro

Dominio masculino 2013

homes distinguidos

a homes distinguidos

A hexemonía masculina na sociedade galega actual queda explícita nestas fotos da entrega do premio Fernández la Torre. Só un 11% de mulleres entre os representantes do poder político, militar, relixioso, económico, cultural. Como explican esa concentración do mesmo sexo? Se descartamos a homosexualidade, queda a autoridade masculina, o patriarcado como sistema para faceren pactos e repartir entre eles as prebendas. 

intercambio de cromos

intercambio de cromos

Son conscientes da ausencia de mulleres? A que o atribúen?  De seren preguntados todos dirán que defenden a igualdade, e que non hai diferencia entre os cerebros dos dous xéneros. Como se ven a si mesmos? Non lles dá vergonza a usurpación? Non. Están fachendosos de repartirse o mundo. E de facer del un lugar pouco habitable. Velaí a sociedade galega actual.

Repartidas en cada mesa. Unha nota de cor.
Repartidas en cada mesa. Unha nota de cor. Como unha flor!

IGUAZÚ

Ás veces nos agardan bolboretas.

Inesperadas, amarelas merodean

confiadas e sutiles bolboretas

vibrátiles no xiro corporal.

1232225196899_f

Nunca tanta bolboreta vira

nin viñeran ao meu peiro tan amigas

mamando en min como na flor.

Bolboretas como beizos de bebé

adormecidas, tan leves e suaves como

ousadas libándome as meixelas,

Inmutable non respiro.

Son corola, son pistilo amante

son suspiro.

Instante alífero.

15/12/2013