Sempre me asombra

 

Gris contorno, bretemoso e sume.

Lisco perseguida polo tempo

lusco fusco, fusca

vida, acelerada busco

futuro que nunca chega a selo.fogo no cabalo furado

Quen pensar no sol?

Velaí asoma eternal

velorio que me asombra.

Bola inmensa, vermello vello ardor

matiz heterodoxo, innovación

fogo no cabalo furado das Cíes

peso ardente no lombo

que nin Sísifo

o furado das Cíes nin cabalo

pedra asento incandescente

bola ardor

nebuloso lume

imitando tons de Turner,

cando vello

declive sintético, abastracción.

Tarde neboenta, sol

insólita felicidade.

 

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s