O Vigo de Pacheco

Agardan o barco para descargalo.

Agardan o barco para descargalo.

Sorte a de Vigo que tivo unha cidadanía vangardista que, chamada polos primeiros enxeños da revolución industrial, quería estar ao día. O mar, a comunicación que daquela era marítima, levou e trouxo, co seu ritmo de mareas, persoas, mecanismos, modas e ideas. En Vigo instalouse o Cable Inglés, que nos comunicaba co mundo, e, vivir á hora europea, concedía o privilexio de estar à la page. Houbo quen tivo teléfono antes de poderse comunicar. Instalaron tranvías cando no Berbés pairaban as dornas. Construiron estaleiros para poñerse á cabeza da pesca mundial. Pioneiros, xogaron futbol, os homes ou jockey, as mulleres  Tiveron un fotógrafo, Xaime Pacheco, que montou un estudio na rúa do Principe e se puxo a enredar con trebellos do s.XIX, máquinas, cubetas, líquidos e prensas, seguido polos seus fillos que se criaron co arrecendo dos pegamentos. Ademais de fotografar a xeracións de familias, foi dando conta de como medraba a cidade, do punto de vista social, arquitectónico e industrial e de como melloraba a técnica fotográfica.  O arquivo Pacheco é a mellor enciclopedia , tanto de Vigo como da evolución da fotografía.

Sorte a dunha muller coma min de nacer nesta cidade e poderlle tomar o pulso. Xa os meus bisavós  eran vigueses e tiñan casa na rúa Oliva, onde a Colexiata, lugar de nacemento da miña avoa Carmen. Asi mesmo no s.XIX, chegara a Vigo a xastra Carmen Queizán a establecerse ao final da mesma rúa, e o meu avó Xosé Queizán, montara a súa xastrería na rúa Carral. Queizán casou con Carmen Hermida e naceu meu pai Xosé Queizán, na praza da Constitución. Sorte tamén que a miña nai chegara a vivir en Vigo aos poucos meses de nacer, procedente de Beiro, en terras ribeiranas, cun pai que abominaba da aldea e unha nai de Santiago. Daquela, son urbana, e viguesa por xeracións. Isto me permite ver as fotos de Pacheco cunha perspectiva especial. Son moitas as escenas que me remiten a algo escoitado ou coñecido: os comercios da miña infancia, os restos calcinados do teatro Rosalía de Castro, onde seica levaran as cadeiras da sociedade Oliva, para celebrar un gran baile. A ese baile asistiron os meus avós, Queizán e Carmen. Menos mal que o lume prendeu (tal vez unha cabicha mal apagada…) despois de retirarse as persoas para casa. Gosto das ruínas, pero esa foto prodúceme un certo desasosego. A miña avoa estaba embarazada do meu pai. Por iso sei que a foto é  de 1910  Mesmo de non teren unha raigame viguesa coma min, a exposición do arquivo Pacheco é recomendable.

Ardeu despois dun baile. 1910

Ardeu despois dun baile. 1910

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s